Συμπερασματικά.

Λίγο πριν την αρχή του χρόνου, σε πιάνει μια ανυπομονησία να αφήσεις πίσω τις τελευταίες 365 μερες. Εστω κι υποσυνείδητα.

Μια χρονιά που σε  γέμισε άγχη και προβλήματα. Μια χρονιά που σε στοίχειωσαν στιγμές, λέξεις, πράξεις. Μέρες που περάσαν και δεν σου έκαναν αίσθηση. Μέρες κενές που ακόμα κι αν ελειπαν απο το ημερολόγιο δε θα ένιωθες καμία απουσία. Συναισθήματα που πάγωσαν, συναισθήματα δίχως αποδέκτη, συναισθήματα που δεν ήρθαν ποτέ. Ανθρωποι που εμφανίστηκαν για να εξαφανιστούν αλλά και άνθρωποι που παραμένουν σταθεροί μέσα στους καιρούς που διανύεις. Ανθρωποι - πιόνια της τύχης που εκφράζουν το φόβο τους παίρνοντας μόνο. Η καλύτερη άμυνά τους, η επίθεση. 

Γεγονότα που έγιναν και σε συγκίνησαν ή έγιναν και σε θυμώσαν . Γεγονότα που πέρασαν και δεν ακούμπησαν και άλλα που σε άφησαν με την απορία. Υστερίες, πανικοί, αντιδράσεις στο έλεος της βλακείας, λόγοι παράλογοι και πράξεις ηλίθιες. 

Ολα αυτά σε 365 μέρες. 

Και φέτος το αισθάνομαι, θα με πιάσει αυτή η ανυπομονησία. 

Αληθινό καλοκαίρι.

Στο τέλος, θα μείνει η κουβέντα που έμεινε ζωντανή στο πέρασμα του χρόνου.
Εκείνο το βλέμμα που δε πάγωσε ποτέ από το χαλάζι χιλιάδων δευτερολέπτων. 
Τα γέλια, τα τσουγκρίσματα, οι αναμνήσεις.
Χαμόγελα αυθεντικά, βαθιά χαραγμένα σε νου και καρδιά.
Ευτυχία χρόνων αποτυπωμένη σε ένα απόγευμα.
Είναι αυτός ο δυνατός κόμπος εκτίμησης κι αγάπης, αυτό το αόρατο δέσιμο που ενώνει, όσο κόντρα κι αν μας πάει ο χρόνος.

Μέχρι να ξανανταμώσουμε φίλοι, θα σκέφτομαι ότι αυτός ήταν ο ομορφότερος τρόπος να ξεκινήσει το καλοκαίρι.

Χαμένος επι τούτου.

Κατάσταση δραματική.
Φανταστικά ασύλληπτη.

Ο άνθρωπος στις μέρες μας χάνεται με σκοπό την απόλαυση του χάους. Ακόμα κι αν βρει το δρόμο του, θα ξαναχαθεί. Οχι για κανέναν άλλο λόγο, απλά γιατί έχει τη τάση να κάνει το χάος δεύτερή του φύση.

Το διασκεδάζει κατα βάθος, τον τρέφει.
Τι κι αν κλαίγεται και παρακαλά τα θεία για ψίχουλα ευτυχίας.
Ακόμα να καταλάβει ότι Το χέρι είναι στο μυαλό του.

Καιρός να ξεκινήσει πού και πού, να το βουτά στο κεφάλι του μήπως και συμμορφώσει αυτή την απελπιστική εγκεφαλική του ακαταστασία επιτέλους...

Το "μαζί" των μόνων.

Το "μαζί", μια λέξη που κρύβει μονάδες στοιβαγμένες σε αρμονία . Ονειρα και φοβίες σε τέλεια αγκαλιά. Βλέμματα καρφιά, χέρια που αγγίζουν τον ουρανό.

"Μαζί". Μ, κεφαλαίο γράμμα, κλεμμένο από δύο μόνους, που φτιάχνουν το δικό τους μονοπάτι χωρίς να αλλοιωθούν , να χάσουν την ταυτότητά τους. Γίνονται μια πρόσθεση από σύννεφα συναισθημάτων, αξιών, απόψεων."Ναι" που ενώνουν, "όχι" που ορίζουν τις ιδιότητες του καθένα. "Ισως" που μπορεί να φέρουν τη προσωπική εξέλιξη ξεχωριστά. "Ισως" που μπορεί να χωρίσουν το μονοπάτι ξάνα στα δύο.
Και σε αυτή την αναμέτρηση, μοναδικός κριτής, ο Χρόνος: ο εντιμότατος εχθρός όλων.


Δε ξέρω αν το "μαζί" που προσδοκώ είναι στο δρόμο, αν το αξίζω ή αν το προσπέρασα όντας απορροφημένη από τα χειμαρρώδη ρεσιτάλ του πανικού μου.
 Αυτή τη φορά θα αφήσω το χρόνο να με πάρει από το χέρι και να με ξεναγήσει στο Μονοπάτι του κεφαλαίου Μ.