Συμπερασματικά.

Λίγο πριν την αρχή του χρόνου, σε πιάνει μια ανυπομονησία να αφήσεις πίσω τις τελευταίες 365 μερες. Εστω κι υποσυνείδητα.

Μια χρονιά που σε  γέμισε άγχη και προβλήματα. Μια χρονιά που σε στοίχειωσαν στιγμές, λέξεις, πράξεις. Μέρες που περάσαν και δεν σου έκαναν αίσθηση. Μέρες κενές που ακόμα κι αν ελειπαν απο το ημερολόγιο δε θα ένιωθες καμία απουσία. Συναισθήματα που πάγωσαν, συναισθήματα δίχως αποδέκτη, συναισθήματα που δεν ήρθαν ποτέ. Ανθρωποι που εμφανίστηκαν για να εξαφανιστούν αλλά και άνθρωποι που παραμένουν σταθεροί μέσα στους καιρούς που διανύεις. Ανθρωποι - πιόνια της τύχης που εκφράζουν το φόβο τους παίρνοντας μόνο. Η καλύτερη άμυνά τους, η επίθεση. 

Γεγονότα που έγιναν και σε συγκίνησαν ή έγιναν και σε θυμώσαν . Γεγονότα που πέρασαν και δεν ακούμπησαν και άλλα που σε άφησαν με την απορία. Υστερίες, πανικοί, αντιδράσεις στο έλεος της βλακείας, λόγοι παράλογοι και πράξεις ηλίθιες. 

Ολα αυτά σε 365 μέρες. 

Και φέτος το αισθάνομαι, θα με πιάσει αυτή η ανυπομονησία. 

Αληθινό καλοκαίρι.

Στο τέλος, θα μείνει η κουβέντα που έμεινε ζωντανή στο πέρασμα του χρόνου.
Εκείνο το βλέμμα που δε πάγωσε ποτέ από το χαλάζι χιλιάδων δευτερολέπτων. 
Τα γέλια, τα τσουγκρίσματα, οι αναμνήσεις.
Χαμόγελα αυθεντικά, βαθιά χαραγμένα σε νου και καρδιά.
Ευτυχία χρόνων αποτυπωμένη σε ένα απόγευμα.
Είναι αυτός ο δυνατός κόμπος εκτίμησης κι αγάπης, αυτό το αόρατο δέσιμο που ενώνει, όσο κόντρα κι αν μας πάει ο χρόνος.

Μέχρι να ξανανταμώσουμε φίλοι, θα σκέφτομαι ότι αυτός ήταν ο ομορφότερος τρόπος να ξεκινήσει το καλοκαίρι.

Χαμένος επι τούτου.

Κατάσταση δραματική.
Φανταστικά ασύλληπτη.

Ο άνθρωπος στις μέρες μας χάνεται με σκοπό την απόλαυση του χάους. Ακόμα κι αν βρει το δρόμο του, θα ξαναχαθεί. Οχι για κανέναν άλλο λόγο, απλά γιατί έχει τη τάση να κάνει το χάος δεύτερή του φύση.

Το διασκεδάζει κατα βάθος, τον τρέφει.
Τι κι αν κλαίγεται και παρακαλά τα θεία για ψίχουλα ευτυχίας.
Ακόμα να καταλάβει ότι Το χέρι είναι στο μυαλό του.

Καιρός να ξεκινήσει πού και πού, να το βουτά στο κεφάλι του μήπως και συμμορφώσει αυτή την απελπιστική εγκεφαλική του ακαταστασία επιτέλους...

Το "μαζί" των μόνων.

Το "μαζί", μια λέξη που κρύβει μονάδες στοιβαγμένες σε αρμονία . Ονειρα και φοβίες σε τέλεια αγκαλιά. Βλέμματα καρφιά, χέρια που αγγίζουν τον ουρανό.

"Μαζί". Μ, κεφαλαίο γράμμα, κλεμμένο από δύο μόνους, που φτιάχνουν το δικό τους μονοπάτι χωρίς να αλλοιωθούν , να χάσουν την ταυτότητά τους. Γίνονται μια πρόσθεση από σύννεφα συναισθημάτων, αξιών, απόψεων."Ναι" που ενώνουν, "όχι" που ορίζουν τις ιδιότητες του καθένα. "Ισως" που μπορεί να φέρουν τη προσωπική εξέλιξη ξεχωριστά. "Ισως" που μπορεί να χωρίσουν το μονοπάτι ξάνα στα δύο.
Και σε αυτή την αναμέτρηση, μοναδικός κριτής, ο Χρόνος: ο εντιμότατος εχθρός όλων.


Δε ξέρω αν το "μαζί" που προσδοκώ είναι στο δρόμο, αν το αξίζω ή αν το προσπέρασα όντας απορροφημένη από τα χειμαρρώδη ρεσιτάλ του πανικού μου.
 Αυτή τη φορά θα αφήσω το χρόνο να με πάρει από το χέρι και να με ξεναγήσει στο Μονοπάτι του κεφαλαίου Μ. 

Ιστορίες του νερού, της γης και του αέρα.

Η αλήθεια είναι πως τα χρόνια που προστίθενται στη πλάτη σου, δε σου δίνουν τίποτα από μόνα τους. Οι εικόνες, οι εμπειρίες, οι λέξεις, τα βλέματα, οι ήττες, οι δικαιώσεις, είναι κάποια από αυτά που κουβαλούν μαζί τους , τα οποία  δίνουν την ουσία και το χρώμα στο προσωπικό δρόμο του καθένα. Αρκεί να έχεις τα μάτια και τα αυτιά ανοικτά , τα γρανάζια του μυαλού σε λειτουργία και τη καρδιά άγρυπνη.

 Ανθρωποι περνάνε, φεύγουν, μένουν για πάντα , για δύο δεύτερα. Προσφέρουν, αναζητούν, διεκδικούν δικαιώς ή όχι. Μιλάνε με πράξεις, χτίζουν εφήμερα παλάτια με λέξεις. Τους πιστεύεις, τους αγνοείς, τους ακολουθείς, τους αποφεύγεις, τους διαγράφεις, τους κρατάς για πάντα μέσα σου σαν παράσημα ζωής. Ανθρωποι που ξέρουν πώς να σε ενεργοποιούν , να σε ωθήσουν να εξελιχθείς. Ανθρωποι που κινούν τα νήματα σου για να πάρουν και να εξαφανιστούν.
'Ανθρωποι. Σαν εσένα.

Οσο παλεύεις με τα προσωπικά σου κύματα , μαθαίνεις στις πιο δύσκολες φουρτούνες. Κανένας άλλος δεν είναι τόσο πολύπλοκος, επίφοβος και απειλητικός όσο ο εαυτός σου. Διότι αυτός ανοίγει τις πόρτες στους παραπάνω ανθρώπους. Κι αν επέλεξε τα "μαργαριτάρια", έχει καλώς. Αν επέλεξε όμως να γίνει ο πορτιέρης στη σαβούρα, εκεί ξεκινούν τα προβλήματα. Και προφανώς, το λάθος είναι μες το παιχνίδι αλλά όταν έρχεται η ώρα του δις εξαμαρτείν, τότε τα πράγματα είναι πιο σοβαρά   απ'ό, τι φαίνονταν.  Και εκεί ξεκινάς για νέες προσωπικές φουρτούνες , με περισσότερα μποφόρ και περισσότερη ανάγκη να επιβιώσεις.

Δεν επιδιώκω να δώσω μάθηματα ζωής. Είναι η αναλαμπή του φρέσκου αέρα του διημέρου, των αγαπημένων ανθρώπων που με εμπνέεουν κι ας μη το ξέρουν, των ανθρώπων που πάτησαν στις εύκολες λύσεις και βρέθηκαν έκπληκτοι κι ανήμποροι στο πηγαίο και αληθινό.

Είναι το ευχαριστώ σε σένα για το χαμόγελο που δίνεις μόνο με τα μάτια .
Είναι το ευχαριστώ σε σένα που η βιασύνη σου με δικαιώνει.
Είναι το ευχαριστώ σε μένα , το όποίο πού και πού πρέπει να λέγεται. Γιατί έχουμε δρόμο ακόμα, και πόσα ακόμα εμπόδια....

Τα μαύρα φόρεσαν πάλι τα καλά τους.

Δε μου αρέσει αυτή η περιοχή πια. Πατάω το πόδι μου μόνο εάν κι εφόσον θα χρείαστει.Το λογισμικό μου την έχει θάψει.
Μα τί κι αν δεν τη συμπαθώ, εκείνος έμενε εκεί κι η πόλη ήταν φίλη του.

Τη μουσική την αγαπώ και τη σέβομαι όμως την hip - hop σπάνια την έκτιμούσα.
Μα τί κι αν δεν αντέχω τα πολλά "γιο-γιο", εκείνος έφτιαχνε ρίμες και μοιράζοντάς τες ξεχρέωνε αμαρτίες άλλων.

Αριστερά για μένα είναι μονάχα η καρδιά. Τον Βελουχιώτη τον παραδέχομαι ως άγαλμα σε πλατεία της Λαμίας. Βλέπεις με τρόμαξαν τα βιώματα της γιαγιάς μου.
Μα τί κι αν τη Παπαρήγα την ξέρω ως "καλη" από τους Απαράδεκτους, κι εκείνος είχε το δικαίωμα σε κάθε υγιη πολιτική πεποίθηση.

Κάποιοι δε χώνεψαν τις επιλογές του και σφύριξαν το σκοπό του Χάρου. Ξεχάσαν όμως πώς το κακό γυρνάει στη πηγή του.  Δε κοιτά χρώμα, κόμματα καταγωγή και προτιμήσεις. Κι αυτό λέγεται Θεία Δίκη.


Οσο κοιτάμε αυτά που μας χωρίζουν, θα ξεχνάμε εκείνα μας ενώνουν. Την ανθρώπινη φύση. Τη δύναμη του νου. Το πλεονέκτημα της συνείδησης.  Κάποτε θα πρέπει να ξεγυμνώσουμε την αλήθεια από κάθε παραπλανητικό πλουμίδι. Να κρατήσουμε την ουσία , να πιστέψουμε στην εικόνα του μυαλού μας και όχι σ'εκείνη που βλέπουμε στο χαζοκούτι.

Δεν είχαμε κοινά γούστα στη μουσική ούτε στο ποδόσφαιρο, πολιτικά  δε θα τα κιμιάζαμε. Μα τί κι αν θα διαφωνούσαμε, αν υπήρχε μια πιθανότητα στο εκατομμύριο να βρεθούμε από κοντά και να τα συζητήσουμε, μας την εκλέψαν κι αυτή.



  

It's about drama.

Περί ανθρώπινου καθημερινού δράματος και ό,τι το αφορά, το ερμηνεύει, το περιγράφει.
Δράμα δηλαδή θεατρικό έργο με έντονα πάθη και συγκρούσεις, όπως συχνά αποδίδεται.

Εμείς ζούμε στη σκιά ενός δράματος. Νιώθουμε την ανάγκη  του πόνου και του σπαραγμού. Να ξυπνάμε συχνά πυκνά με μια κατήφια και να έχουμε το βλέμμα του σαλεμένου. Βλέμμα απλανές και χαμένο στο υπερπέραν.  Λες κι είναι ανάγκη καθημερινή, να λούσεις τη μέρα σου με 4-5 σταγόνες δράματος αλλιώς δε βγαίνει η συνταγή σωστή.

Δράμα μέρα, δράμα νύχτα, δράμα και το απομεσήμερο. Εξιστορούμε τη μαυρίλα μας σε φίλους επειδή μας καταλαβαίνουν, σε συγγενείς γιατί αναγκάζονται, σε γνωστούς γιατί δεν έχουμε τί άλλο να τους πούμε. Μας στοιχειώνει κάτι το απελπιστικό κι αν δε το μεταφέρουμε τριγύρω τότε δε κάναμε σωστή δουλειά.

Δράμα η κατάσταση λοιπόν , όχι επειδή όπως και να το κάνουμε εμπόδια και δυσκολίες θα υπάρχουν, αλλά επειδή επαναπαυόμαστε στο μίζερο της ανθρωπινης ύπαρξης. Στο μόνο δεδομένο από την στιγμή που βγαίνουμε στη κοινωνία. Διότι απλά το δείγμα της ευτυχίας θέλει περισσότερη πυγμή και τόλμη. Άσε , που να τρέχουμε τώρα, το δράμα βολεύει καλύτερα...