Το "σκέφτομαι και γράφω" μιας Τσαγκαροδευτέρας.

Το Σαββατοκύριακο έκανα τη γνωστή μου εξόρμηση. Σάββατο μεσημέρι λοιπόν, κλειδώνω το γραφείο, βάζω το μαγιώ και σανιδώνω όσο μπορώ το Puntaκι μου για να φτάσει το συντομότερο δυνατό στη αγαπημένη θάλασσα. Ετσι κι έγινε. Και μάλιστα αυτή τη φορά η θάλασσα, θελησε να μου ξεκλειδώσει κι άλλες πόρτες της. Να ξεκινήσω για νέες περιπέτειες τί κι αν το αποφάσισα αργά.
Μαζί μ'εκείνη ήρθαν και οι φίλοι. Άνθρωποι νεότεροι, μεγαλύτεροι, γνώστες και μαθητευόμενοι. Άλλοι με το αστείο στα χείλη και τα μάτια να φωτίζουν καλοσύνη, άλλοι με στόμα ερμητικά κλειστό όμως με βλέμμα που τα λέει όλα. Άνθρωποι ολίγον παρεξηγημένοι, τί κι αν γαυγίζουν δε δαγκώνουν, κι άλλοι φορώντας ένα αναπάντητο ερωτηματικό. Κι όλοι μαζί μου σχηματίζουν το σκηνικό που πάντα αναζητώ. Την ανθρώπινη φύση με όλα τα καλά και τα στραβά. Μέσα από μια ντουζίνα ανθρώπους νιώθεις το μεγαλείο της επαφής και της δίχως αντάλλαγμα γνώσης όταν αυτές δίνονται καλοπροαίρετα.

Δε ξέρω αν συνιθίζεται (εγώ πάντως δεν εισπράττω κάτι τέτοιο) αλλά ακόμα κι αν μεγάλωνω και είναι παρόλο που είναι λογικό να έρχεται η κούραση κι έπειτα η βαρεμάρα συχνότερα, βρίσκω εκπληκτικό, σχεδόν μαγικό θα έλεγα, τη στιγμή που γνωρίζεις ανθρώπους που έχουν κάτι να σου πουν. Να σου φανερώσουν εικόνες άγνωστες ή εικόνες που είχες ξεχάσει. Οικειότητα χωρίς το εγώ μου και το εσύ σου να μπαίνει στη μέση, δίχως  παλιά πάρε δώσε που θα ορίζουν  τη συνέχεια. Κι όλα αυτά με μία αφορμή. Τη θάλασσα.

Φίλοι μου, Ράμπο, Coach, Nαυαγέ και Sportman ένα μικρό ανούσιο αυθεντικό ευχαριστώ για το ευχάριστο διήμερο και για εκείνα που εύχομαι να ακολουθησουν.


Kite connecting people*

                                             Πηγή http://www.ikitebecause.com

Perhaps, perhaps, perhaps...

...ή πιο απλά, ίσως να ζούσαμε τις στιγμές πιο συχνά και πιο έντονα.
Ίσως να προπαθούσαμε περισσότερο κι ας παίρναμε το ρίσκο της χασούρας, όσο αυτό δε μας σκότωνε.

Ίσως να πράτταμε, και όχι μόνο να λέγαμε.

Ίσως να εκφράζαμε , και όχι να καταπιέζαμε.

Ίσως να θυμόμαστε ότι η αγάπη , η αξία, η αλληλεγγύη ξεκινάνε από Α , και βρίσκονται στην αρχή της αλφαβήτου.

Ίσως και γω να ήθελα να μιλούσα τώρα με τον Αρθούρο για να μην μιλάω με αβεβαίοτητα. Είναι κάτι που αντιπαθώ.

Η φθινοπωρινή Δευτέρα του Μάη.

Γυρνάς τη Κυριακή στη πόλη, από το ξέσπασμα της εβδομάδας. Το roadtrip της επιστροφής σου φαντάζει κινηματογραφικό απ'όλες τις απόψεις. 'Ομορφες μουσικές, ειδυλλιακά πλάνα. Σε δύο ώρες οδήγησης έχεις βάλει τις επιθυμίες σου (εφικτές ή μη) στη σειρά. Πέφτεις και κοιμάσαι οσφρίζοντας το τελευταίο δείγμα θετικότητας στον αέρα.

Ξυπνάς τη Δευτέρα κι όλα είναι αλλιώς. Λες και στον ύπνο σου κηρύχθηκε  πόλεμος και οι βάρβαροι, σου πήραν τα λάφυρα αισιοδοξίας.
Δευτέρα. Άλλη μέρα. Άλλος Θεός.

Κι έχεις και το καιρό να σε κοντράρει. Κοινότοπο μα υπαρκτό. Κι έχεις κι εμένα να σου λέω το πόνο μου σαν άλλη e - Drama Queen.

Kαλή εβδομάδαλοιπόν. Από δω και πέρα, ίσως θα πρέπει να παίρνω συχνότερα χαρτί και μολύβι.
Η σκέτο το e - μολύβι.