Η αλήθεια είναι πως τα χρόνια που προστίθενται στη πλάτη σου, δε σου δίνουν τίποτα από μόνα τους. Οι εικόνες, οι εμπειρίες, οι λέξεις, τα βλέματα, οι ήττες, οι δικαιώσεις, είναι κάποια από αυτά που κουβαλούν μαζί τους , τα οποία δίνουν την ουσία και το χρώμα στο προσωπικό δρόμο του καθένα. Αρκεί να έχεις τα μάτια και τα αυτιά ανοικτά , τα γρανάζια του μυαλού σε λειτουργία και τη καρδιά άγρυπνη.
Ανθρωποι περνάνε, φεύγουν, μένουν για πάντα , για δύο δεύτερα. Προσφέρουν, αναζητούν, διεκδικούν δικαιώς ή όχι. Μιλάνε με πράξεις, χτίζουν εφήμερα παλάτια με λέξεις. Τους πιστεύεις, τους αγνοείς, τους ακολουθείς, τους αποφεύγεις, τους διαγράφεις, τους κρατάς για πάντα μέσα σου σαν παράσημα ζωής. Ανθρωποι που ξέρουν πώς να σε ενεργοποιούν , να σε ωθήσουν να εξελιχθείς. Ανθρωποι που κινούν τα νήματα σου για να πάρουν και να εξαφανιστούν.
'Ανθρωποι. Σαν εσένα.
Οσο παλεύεις με τα προσωπικά σου κύματα , μαθαίνεις στις πιο δύσκολες φουρτούνες. Κανένας άλλος δεν είναι τόσο πολύπλοκος, επίφοβος και απειλητικός όσο ο εαυτός σου. Διότι αυτός ανοίγει τις πόρτες στους παραπάνω ανθρώπους. Κι αν επέλεξε τα "μαργαριτάρια", έχει καλώς. Αν επέλεξε όμως να γίνει ο πορτιέρης στη σαβούρα, εκεί ξεκινούν τα προβλήματα. Και προφανώς, το λάθος είναι μες το παιχνίδι αλλά όταν έρχεται η ώρα του δις εξαμαρτείν, τότε τα πράγματα είναι πιο σοβαρά απ'ό, τι φαίνονταν. Και εκεί ξεκινάς για νέες προσωπικές φουρτούνες , με περισσότερα μποφόρ και περισσότερη ανάγκη να επιβιώσεις.
Δεν επιδιώκω να δώσω μάθηματα ζωής. Είναι η αναλαμπή του φρέσκου αέρα του διημέρου, των αγαπημένων ανθρώπων που με εμπνέεουν κι ας μη το ξέρουν, των ανθρώπων που πάτησαν στις εύκολες λύσεις και βρέθηκαν έκπληκτοι κι ανήμποροι στο πηγαίο και αληθινό.
Είναι το ευχαριστώ σε σένα για το χαμόγελο που δίνεις μόνο με τα μάτια .
Είναι το ευχαριστώ σε σένα που η βιασύνη σου με δικαιώνει.
Είναι το ευχαριστώ σε μένα , το όποίο πού και πού πρέπει να λέγεται. Γιατί έχουμε δρόμο ακόμα, και πόσα ακόμα εμπόδια....
