Χαμένος επι τούτου.

Κατάσταση δραματική.
Φανταστικά ασύλληπτη.

Ο άνθρωπος στις μέρες μας χάνεται με σκοπό την απόλαυση του χάους. Ακόμα κι αν βρει το δρόμο του, θα ξαναχαθεί. Οχι για κανέναν άλλο λόγο, απλά γιατί έχει τη τάση να κάνει το χάος δεύτερή του φύση.

Το διασκεδάζει κατα βάθος, τον τρέφει.
Τι κι αν κλαίγεται και παρακαλά τα θεία για ψίχουλα ευτυχίας.
Ακόμα να καταλάβει ότι Το χέρι είναι στο μυαλό του.

Καιρός να ξεκινήσει πού και πού, να το βουτά στο κεφάλι του μήπως και συμμορφώσει αυτή την απελπιστική εγκεφαλική του ακαταστασία επιτέλους...