Αληθινό καλοκαίρι.

Στο τέλος, θα μείνει η κουβέντα που έμεινε ζωντανή στο πέρασμα του χρόνου.
Εκείνο το βλέμμα που δε πάγωσε ποτέ από το χαλάζι χιλιάδων δευτερολέπτων. 
Τα γέλια, τα τσουγκρίσματα, οι αναμνήσεις.
Χαμόγελα αυθεντικά, βαθιά χαραγμένα σε νου και καρδιά.
Ευτυχία χρόνων αποτυπωμένη σε ένα απόγευμα.
Είναι αυτός ο δυνατός κόμπος εκτίμησης κι αγάπης, αυτό το αόρατο δέσιμο που ενώνει, όσο κόντρα κι αν μας πάει ο χρόνος.

Μέχρι να ξανανταμώσουμε φίλοι, θα σκέφτομαι ότι αυτός ήταν ο ομορφότερος τρόπος να ξεκινήσει το καλοκαίρι.

Perhaps, perhaps, perhaps...

...ή πιο απλά, ίσως να ζούσαμε τις στιγμές πιο συχνά και πιο έντονα.
Ίσως να προπαθούσαμε περισσότερο κι ας παίρναμε το ρίσκο της χασούρας, όσο αυτό δε μας σκότωνε.

Ίσως να πράτταμε, και όχι μόνο να λέγαμε.

Ίσως να εκφράζαμε , και όχι να καταπιέζαμε.

Ίσως να θυμόμαστε ότι η αγάπη , η αξία, η αλληλεγγύη ξεκινάνε από Α , και βρίσκονται στην αρχή της αλφαβήτου.

Ίσως και γω να ήθελα να μιλούσα τώρα με τον Αρθούρο για να μην μιλάω με αβεβαίοτητα. Είναι κάτι που αντιπαθώ.