Συμπερασματικά.

Λίγο πριν την αρχή του χρόνου, σε πιάνει μια ανυπομονησία να αφήσεις πίσω τις τελευταίες 365 μερες. Εστω κι υποσυνείδητα.

Μια χρονιά που σε  γέμισε άγχη και προβλήματα. Μια χρονιά που σε στοίχειωσαν στιγμές, λέξεις, πράξεις. Μέρες που περάσαν και δεν σου έκαναν αίσθηση. Μέρες κενές που ακόμα κι αν ελειπαν απο το ημερολόγιο δε θα ένιωθες καμία απουσία. Συναισθήματα που πάγωσαν, συναισθήματα δίχως αποδέκτη, συναισθήματα που δεν ήρθαν ποτέ. Ανθρωποι που εμφανίστηκαν για να εξαφανιστούν αλλά και άνθρωποι που παραμένουν σταθεροί μέσα στους καιρούς που διανύεις. Ανθρωποι - πιόνια της τύχης που εκφράζουν το φόβο τους παίρνοντας μόνο. Η καλύτερη άμυνά τους, η επίθεση. 

Γεγονότα που έγιναν και σε συγκίνησαν ή έγιναν και σε θυμώσαν . Γεγονότα που πέρασαν και δεν ακούμπησαν και άλλα που σε άφησαν με την απορία. Υστερίες, πανικοί, αντιδράσεις στο έλεος της βλακείας, λόγοι παράλογοι και πράξεις ηλίθιες. 

Ολα αυτά σε 365 μέρες. 

Και φέτος το αισθάνομαι, θα με πιάσει αυτή η ανυπομονησία. 

Το "μαζί" των μόνων.

Το "μαζί", μια λέξη που κρύβει μονάδες στοιβαγμένες σε αρμονία . Ονειρα και φοβίες σε τέλεια αγκαλιά. Βλέμματα καρφιά, χέρια που αγγίζουν τον ουρανό.

"Μαζί". Μ, κεφαλαίο γράμμα, κλεμμένο από δύο μόνους, που φτιάχνουν το δικό τους μονοπάτι χωρίς να αλλοιωθούν , να χάσουν την ταυτότητά τους. Γίνονται μια πρόσθεση από σύννεφα συναισθημάτων, αξιών, απόψεων."Ναι" που ενώνουν, "όχι" που ορίζουν τις ιδιότητες του καθένα. "Ισως" που μπορεί να φέρουν τη προσωπική εξέλιξη ξεχωριστά. "Ισως" που μπορεί να χωρίσουν το μονοπάτι ξάνα στα δύο.
Και σε αυτή την αναμέτρηση, μοναδικός κριτής, ο Χρόνος: ο εντιμότατος εχθρός όλων.


Δε ξέρω αν το "μαζί" που προσδοκώ είναι στο δρόμο, αν το αξίζω ή αν το προσπέρασα όντας απορροφημένη από τα χειμαρρώδη ρεσιτάλ του πανικού μου.
 Αυτή τη φορά θα αφήσω το χρόνο να με πάρει από το χέρι και να με ξεναγήσει στο Μονοπάτι του κεφαλαίου Μ. 

365 μέρες σε μερικές λέξεις.

Η αξία του χρόνου που πέρασε μπορεί να χωρέσει μόλις σε μερικές λέξεις στη σειρά. Μερικές προτάσεις μπορούν να περιγράψουν εύστοχα και με τον ανάλογη βαρύτητα, για ποιό σκόπο και με ποιά αιτία κύλησαν οι προηγούμενες 365 μέρες.

Βάζοντας λοιπόν εικόνες, ανθρώπους και στιγμές φτάνω στα εξής συμπεράσματα:

1) Φόβος : πιο chic από ποτέ! Κάποτε λέγαμε ότι ο φόβος φυλάει τα έρμα. Τώρα τα  έρμα έχουν γίνει θηρία ανήμερα , ωστόσο τυλίγονται στο ιστό του φόβου για τη βολή τους, μόνο και μόνο για να μη χάσουν την άνεσή τους όταν τα αληθινά αισθήματα ξεπροβάλουν.
2) Αλεργία στις δεσμεύσεις. Τις όποιες δεσμεύσεις. Οικογενειακές , κοινωνικές, συναισθηματικές. Οι άνθρωποι πάσχουν από αλεργικό σοκ από αυτό τους ορίζει. Η αγάπη τρομάζει,  η ευαισθησια σοκάρει. Και η μοναχικότητα παίρνει τη ρεβάνς.
3) Λόγος: το μεγαλύτερο όπλο της ανθρωπότητας. Οσοι ξέρουν να τον χειριστούν τον εκτιμούν Οσοι αδυνατούν ,τον φοβούνται . Και εκεί αναλαμβάνει η σιωπή.


Δύσκολες μέρες πέρασαν κι άλλες τόσες θα ρθούν. Οι άνθρωποι όλο και θα κλείνονται στο καβουκι τους νομίζοντας ότι εκεί θα βρουν τη λύση. Ψέματα, υπεκφυγές και δικαιολογίες θα ξεστομίζονται  στο όνομα του ...δικού σου καλού.

Η πίστη κλονίζεται. Σαφώς και δε το αρνούμαι. Αρνούμαι ωστόσο να υποτιμήσω την ουσία της αγάπης και της συνείδησης. Αρνούμαι να κάνω τα στραβά μάτια, όσους μασούν μια καραμέλα  δικαιολογίας για να τις καπουλάρουν από τα αποτελέσματα της ανασφάλεια τους.

Φέτος δυσκολεύομαι να ευχηθώ . Ενα έχω στο νου μου.  Ας πάψουν πια οι τολμηροί να πληρώνουν τις αμαρτίες των δειλών. Νισάφι. Καλή χρονιά; Θα  δείξει.